Selecteer een pagina

Een ongelooflijke babbelkont. Dat ben ik. Offline en online. En retenieuwsgierig. Dat ben ik ook. Ik slurp constant informatie op. Over van alles en nog wat. Op mijn nachtkastje liggen drie boeken die ik aan het lezen ben. In mijn iPad zitten er nog een paar voor onderweg. Ik volg meerdere series door elkaar. En wanneer ik me iets afvraag, duik ik meteen internet op om het uit te zoeken. Zo surf ik regelmatig urenlang over golven van filmpjes, blogs en infographics. Laat ik over Facebook nog maar zwijgen.

Het afgelopen jaar ontdek ik beetje voor beetje hoe lekker ik het juist ook vind om even niks om me heen te hebben. Even geen prikkels, geen input, geen geklets. Zo besloot ik bijvoorbeeld nadat in een keer mee deed met Switch Off Sunday, om mijn zondagen voortaan internetloos te houden. Wat een heerlijke dagen waren dat. Ja, je leest het goed: waren. Want helaas kwam de klad er in.

Steeds vaker ontmoet ik mensen die dagenlang (4, 7 en een heleboel zelfs 10 dagen!) ergens naar toe gaan om stil te zijn. Pffff, ik vind het wel lekker zo’n rustig dagje maar dagenlang! En dan ook nog eens helemaal niet praten en zelfs niet lezen! Ik weet het niet. Ik vind 10 minuten mediteren al moeilijk. Meditatie en ik zijn dan ook nog niet echt een match. Anyway. Ik vraag me daardoor wel steeds meer af hoe dat zou zijn, zo lang stil zijn. Ik vind het spannend. Kan ik dat wel? Tijd voor een experiment.

20131021-142558.jpg

Ik krijg via Facebook (ja ja, hoe ironisch) een uitnodiging voor De Verademing van De wereld van Shaz. Het duurt ‘maar’ 24 uur en er is een vrij programma. Ik hoef dus niet de hele dag op een meditatiekussentje te zitten. Perfecte gelegenheid om te experimenteren!

Bij aankomst op het boerderijtje midden op de Drenthse hei weet ik niet zo goed of ik wel ‘mag’ praten. Gelukkig, het eerste uur nog wel. Ik ben me ineens heel bewust van al het gebabbel. Wat een drukte eigenlijk. Ik begin als vanzelf minder te praten. En ben me heel bewust van de dingen die ik wel zeg. Wat voegen ze toe?

Na het eten legt Sharon nog even wat praktische zaken uit. En dan gaan onze mobieltjes in een tupperwarebakje. Deksel er op. De komende 24 uur kan ik er niet bij. Ze luidt een belletje en vanaf dan zijn we stil. Heel even krijg ik het benauwd. Het doet me denken aan toen ik vorig jaar de MRI in ging. Zoals ik toen meteen de neiging kreeg om te bewegen terwijl ik stil moest liggen, wil ik nu geluid maken. Juist omdat het niet mag. Wanneer ik besef dat deze keer niks me tegenhoudt en ik zelf graag dit experiment wil doen, is het benauwde gevoel meteen weg.

De avond kom ik verder door met afwisselend wat bankhangen, bij het kampvuur zitten, een beetje schrijven. Na zo’n minuut of 15 ga ik steeds weer iets nieuws doen. Veel langer lukt het me niet om mijn aandacht erbij te houden. En wat zit mijn hoofd toch vol met gedachten. Ze buitelen over elkaar heen. Dingen die ik nog moet doen, flarden uit gesprekken, van alles. Ik verbaas me over dat ze allemaal in mijn hoofd passen.

Wat me al snel opvalt, zijn alle geluiden. Het krassen van pennen. Gerommel in andermans magen. De deuren die ineens een ongelooflijke herrie blijken te maken. En de geuren! Wanneer de zelfgemaakte appelcrumble uit de oven op tafel wordt gezet, blijf ik eerst nog even een paar minuten zitten om te ruiken. Zo lekker!

Rond een uur of tien ligt iedereen in bed. Voor mij is dit zo’n twee uur eerder dan ik normaal ga slapen en ik ben benieuwd of ik wel in slaap kan vallen. Meestal lees ik nog even een boek of kijk ik een serie. Lukt het wel zonder? Maar het duurt niet lang voordat ik weg soes.

De volgende dag sta ik met de anderen om 7 uur ’s ochtends op om een wandeling over de hei te maken. Wat is het nog stil en wow, die zonsopgang! Een kudde schapenwolken met lichtgevende roze buikjes. Minutenlang sta ik stil om er naar te kijken.

De rest van de dag doe ik meerdere dutjes, ga ik nog twee keer in mijn eentje wandelen, staar ik voor me uit, kleur ik kleurplaten in en krijg ik heerlijk eten uit de eigen moestuin voorgeschoteld. Het voelt een beetje gek en onnatuurlijk om niet te praten met de mensen om me heen. Soms verlang ik heel even naar een boek om lekker mee de bank op te kruipen. Toch vind ik het helemaal niet zo moeilijk als ik had verwacht en tikken de uren behoorlijk snel weg.

Uitzicht bij De Wereld van Shaz.jpg

Mijn favoriete vooruitstaarplek bij De wereld van Shaz. (tekening: Beke Olyrhook)

Aan het eind van de 24 uur stilte is het in mijn hoofd nooit even één moment stil geweest. Wel merk ik dat steeds minder verschillende gedachten door mijn hoofd vliegen. Er is meer een rode lijn. Een thema dat steeds weer naar boven komt drijven. Eentje waar ik best wel verrast door ben. Verder merk ik dat ik ook iets minder onrustig ben. Waar ik eerst ieder kwartier iets nieuws wilde doen is dat nu na ongeveer een half uur. Eigenlijk vind ik het wel jammer dat het alweer bijna voorbij is. Het begint nu pas net. Ik ben nieuwsgierig naar hoe het verder zou gaan als ik nog langer stil ben.

Het belletje klinkt. We kunnen weer praten. Maar het duurt nog minutenlang voordat de eerste wat zegt. Ik moet even iets opzoeken op mijn telefoon. Daarna zet ik ‘m meteen weer uit. Nog even niet. De volgende dag heb ik voor het eerst in maanden weer een Switch Off Sunday. Heerlijk! Ik zet voortaan vaker een portie stilte op mijn menu. Af en toe een paar uur maar ik wil ook zeker een keer proberen hoe het is om een paar dagen stil te zijn.

Mocht je ook behoefte hebben aan 24 uur stilte, of langer… Ik vind De wereld van Shaz echt een aanrader. Een hele fijne plek midden in Drenthe, verrukkelijk eten van eigen land en ik vond het zelf heel prettig dat het programma vrij was.

Ik ben ook heel benieuwd of jij wel eens lange tijd stil bent geweest. En hoe je dat vond! Of als je dat nog nooit bent geweest, hoe dat je lijkt. Babbel je hieronder mee?