Over mijn engste rit van 2010, en over hoe ik dat dit jaar anders ga doen

Mijn hart klopt in mijn keel. Ik wil uit deze afgesloten ruimte waarin ik met een rotsnelheid naar beneden glij en van links naar rechts word geslingerd. Ik ben bang dat ik over de kop ga. Dat het pijn gaat doen. Ik probeer me te verzetten. Ik wil dat dit stopt, nu! Ik hou mijn adem in en span al mijn spieren aan. Maar ik ben machteloos. Ik kan het niet stoppen. Verstijfd van angst plons ik even later onderaan de glijbaan het zwembad in.

Dit was één angstige minuut van een verder heerlijk tripje naar een tropisch zwemparadijs vorig jaar. Gisteren dacht ik er aan terug toen ik met een goede vriend zat te praten. De glijbaangebeurtenis kreeg in dat gesprek een plekje als symbool voor hoe ik de afgelopen jaren mijn leven leidde.