ik had al een tijdje een fluisteridee. Dat is er eentje die wat stilte nodig heeft om ‘m goed te horen. Al helemaal tussen alle enthousiast roepende ‘kies mij, kies mij, ik ben leuk’-ideeën waar mijn hoofd zich vaak mee vult.
Afgelopen voorjaar nam ik de tijd om eens goed te kijken naar wat ik doe en te luisteren waar ik meer van zou willen.
Daar kwam de wens om vaker met teams te werken weer eens omhoog poppen.
Om de zoveel tijd word ik gevraagd voor teamsessies. Dat wisselt. Soms regelmatig, dan weer een tijd niet. Dat gaat altijd heel organisch. Iemand doet mee met iets van mij en vraagt dan ‘kan je dit ook voor een team doen?.
Ook al bedenk ik de dingen die ik maak en organiseer in eerste instantie nooit met teams in gedachten. Toch ontdek ik iedere keer weer dat (juist!) mijn lichte speelse manier van werken een hele goede combi is met zakelijke vraagstukken en teams die frisse wind kunnen gebruiken.
Door de verrassende ingangen, de speelse onderzoekende manier van werken, de ongedwongen sfeer die ontstaat.
Ik vind het ook gewoon te gek om zo met een groep aan de slag te gaan en zo op pad, in andere omgevingen komen.
Dat wil ik vaker! Bij teams de boel opschudden, met ze op ontdekkingsreis gaan buiten de gebaande paden, ideeën laten ontkiemen die anders verstopt blijven.
Maar… hoe draai ik dat om?
Ik ging daar zelf daar zelf alleen nooit echt actief naar op zoek. Die verzoeken kwamen altijd ‘vanzelf’.
Dus… Hoe breng ik het zelf in beweging? Hoe draai ik dat om?
Ik begon maar eens met de teamsessies hun eigen naam te geven: Playlabs. Want de sessies die ik geef zijn ruimte om vrij in te verkennen en te experimenteren, op een speels manier. Ik gaf ze een plek op mijn website.
En toen… bleef ik hangen. in nadenken. Heel veel nadenken! Hoe geef ik er de juiste woorden aan? Voor wat voor organisaties dan? Hoe kom ik met ze in contact?
Het was inmiddels zomer en ik dacht: “ik heb eigenlijk weer een Summer of Play nodig. Of wacht eens… Playlabs… Een Summer of Playlabs!”
Toen begon het á la minute te borrelen en te bubbelen. Mijn enthousiasme liep meteen over van de ideeën. In mijn hoofd ontstond al snel een heel Summer of Playlabs festival.
Dus terug naar het allerkleinste stapje dat ik kon bedenken. Wat had het zelfde festivalgevoel maar dan in het mini?
Tijdens het maken van mijn ochtendcappucino mijmerde ik ‘Wat is eigenlijk de Summer of Playlabs variant van koffie drinken?’. En toen wist ik wat ik wilde doen: ijsjes eten!
Ijsjesavonturen
Ik knutselde van kantoorpapier een ijsje (onder andere met een oud formulier op ruitjespapier van mijn vaders werk ooit lang lang geleden, wat me extra blij maakte).
Dat ijsje WILDE ik gewoon delen. Grappig, dat helpt mij dan om over de ‘delen op LinkedIn’-hobbel te komen. Dus deelde ik daar een berichtje met de vraag wie er een ijsje met me wilde eten. En kreeg zoveel heerlijke reacties.
Acht weken lang at ik iedere week met iemand anders een ijsje. Ik treinde, fietste en liep door Nederland, naar de meest uiteenlopende ijsjesplekken..
We aten ijsjes op stoepjes, bankjes, wandelend door de stad, op een ijsboerderij, tussen de moestuinen.
Ondertussen luisterend naar een straatmuzikant, of vragen beantwoordend van nieuwsgierige toeristen die wilde weten waar onzeijsjes te koop waren omdat ze er zo lekker uitzagen of kijkend naar wat er om ons heen gebeurde.
Het waren daardoor hele ontspannen open ontmoetingen. Ieder gesprek leerde ik weer iets nieuws. Over teams, over mijzelf, over wat ik doe.
Ik at ijsjes met een mix van uiteenlopende mensen. Sommige kende ik goed, of een beetje, anderen had ik nog nooit had ontmoet. Mensen waar ik al eens mee had gewerkt of dat nog eens zou willen. Teamleiders, HR-adviseurs, facilitators, mensen met een interessante kijk op teams.
Wat ik ook bijzonder vond was dat de gesprekken ook weer op elkaar reageerden. Dat wat in het ene gesprek ontstond ook weer een plek kreeg in het volgende. Alsof de gesprekken weer met elkaar in gesprek gingen. Rode draden die terugkwamen.
Boel in beweging
De uitkomst hield ik heel bewust open. Ik wilde vrij ontdekken.
Ik wil tijdens zo’n ontdekkingstocht open staan voor allerlei antwoorden en richtingen. Door van te voren al een gehoopte uitkomst te bedenken, stuur ik het en kan het zomaar zijn dat ik interessante informatie over het hoofd zie.
Ik leerde van alles over teams en hoe mijn playlabs er op aansluiten. Maar het was ook (weer!) een wakker maken van hoe gelukkig ik hier van word: het reizen, de ontmoetingen, de onverwachte plekken. Hoeveel energie dat me geeft.
En de verrassingen, dingen die toevallig ontstaan door de contacten. Een paar van de leukste:
- Na een ijsjesdate met Eva kreeg ik een berichtje of ik tijdens haar vakantie niet in haar kantoor wilde. Dat bleek ook nog eens een te gekken plek!. En het was ook een leerzaam experiment was, na zoveel jaren thuis werken weer eens een plek buiten de deur. En het allerleukste: daar heb ik nu nog steeds een aanwaaiplek heb!
- Een ijsjesdate met Odette op een avond na een bloedhete dag die ineens werd omgezet in een spontaan boottochtje en picknick op het water.
- Een uitnodiging van Daisy die ik nog nooit had ontmoet voor haar kunstclub (waarin iedereen iets laat zien/horen/vertelt over wat ze die maand geinspireerd heeft, inspiratie zonder te scrollen). Ook daar schuif ik nu nog steeds aan.
Deze ijsjes-eet-zomer-ontdekkingstocht, was weer zo’n mooi voorbeeld voor me van wat je allemaal in je leven in beweging kan zetten, door iets te gaan doen. Iets waar je blij van wordt van wordt, met andere mensen. Dat kan al zo eenvoudig zijn als ijsjes eten.
Afsluiter: een Playlab!
Wat het helemaal mooi rond maakte, was dat eerste ijsjesdate Esther (waarmee ik trouwens een broodje ijs at, echt belachelijk lekker), mij aan het einde van de zomer vroeg een playlab voor haar team bij We Ares Eves te ontwerpen.
Een paar jaar geleden gaf ik ook al eens een Random Book Club tijdens een van hun teamdagen. Nu werd dat een Salon Spontaan. Een speelse variant op de huiskamersalons van kunstenaars en intellectuelen vroeger in Parijs. We onderzochten daarin een thema dat binnen het team leeft op verrassende manieren.
Terugkijkweek
Ik had mijzelf dus de tijd gegeven om open te ontdekken. Maar wel voor een afgebakende tijd. Tot het einde van de zomer.
Na iedere afspraak maakte ik aantekeningen van de tips en inzichten, ideeën die er uit kwamen en random gedachten die bij me opkwamen.
In september gingen wij een week op de katten van Frank zijn ouders passen. Die in Portugal wonen! Dus dat leek me het perfecte moment om mijn ijsjeszomer terug te kijken.
Ik schreef per ijsjesdate alle verzamelde inzichten, tips en ideeën op kaartjes. Ik had verschillende onderdelen die allemaal hun eigen kleur krijgen (welk probleem lossen de playlabs op, hoe bereik ik geïnteresseerde organisaties, de tips die ik kreeg, ideeën die ik had).
Daarna ging ik schuiven met de kaartjes. Eerst legde ik alle kaartjes met dezelfde kleur/rubriek bij elkaar. Wat valt me dan op? Daar volgde weer nieuwe groepjes uit. Ik keek welke kaartjes er voor me uitsprongen.
Ik leerde van alles! Over dat wat ik doe tussen persoonlijke ontwikkeling en teamontwikkeling invalt. Dat het aansluit op thema’s als zingeving, teamgevoel, veerkracht, vitaliteit, wendbaarheid. Woorden geeft aan wat onder de oppervlakte leeft en onbenoemd blijft. De onbenutte creativiteit aanzet. Voor verbinding zorgt in een team, maar ook in mensen zelf en naar thema’s die spelen. Dat het zorgt voor paradigmaverschuivingen. Ik leerde over HR-potjes, de HR-kalender.
Opvallend veel van de tips en feedback die ik kreeg ging over niet aanpassen. Over mijn eigen taal gebruiken in plaats van geijkte zakelijke termen, bij het speelse blijven, de verwondering, de kracht van het ontwapenende, de verwondering. Dat kreeg ik terug van de mensen die mij al kenden maar ook van de mensen die ik voor het eerst ontmoette,
Het was fijn om er zo de tijd voor te nemen. Rustig patronen te ontdekken. En dat gebeurde het meest nog tussen de ‘kaartjessessies’ door. Als ik de plantjes water gaf, door een dorpje in de buurt liep, de vaatwasser in aan het ruimen was.
Steeds meer verbonden al die gesprekken en inzichten zich met elkaar. En op een gegeven moment kwam het belangrijkste inzicht. Mijn ontdekvraag was ‘Hoe draai ik het om?’, maar is dat wel de goede vraag? Want het werkte al. ik kreeg al ‘vanzelf’ de vragen van teams. Ik hoef niet iets compleet anders te doen, maar meer van wat ik altijd al deed.
Want de laatste tijd lag veel van wat ik deed stil, doordat ik aan het nadenken was! Ik deelde niet veel meer. Organiseerde geen Random Book Clubs of andere dingen. Terwijl het daar altijd begint. En dat het allerliefste doe.
Daarnaast meer vertellen dat je me ook kan inhuren voor playlabs, meer mensen ontmoeten, de vertaling te maken van hoe wat ik doe ook waardevol is voor teams en daar over te delen.
Dus… waar ik dacht dat ik nu van alles moest veranderen, meer (en weer) doen wat ik al deed. Dus ik heb weer nieuwe dingen gepland.
Playlabs voor teams
Dus bij deze… Ik ontwerp Playlabs. Dat zijn verrassende sessies voor teams om vraagstukken of thema’s vanuit frisse perspectieven te bekijken. Om elkaar anders te leren kennen én vinden. Met speelse opdrachten en methodes, die vaste patronen doorbreken en onverwachte uitkomsten uitlokken.
Wat anderen over de Playlabs zeiden:
- “Bevrijdend! Echt even helemaal los van de gebaande paden.”
- “Een ongelofelijke workshop die eigenlijk geen workshop was.”
- “Out of the box manier om over ons vraagstuk na te denken.”
- “Wat kan een aantal ‘eenvoudige’ vragen toch veel teweeg brengen. Daar sta ik nog steeds versteld van!”
Ben je benieuwd hoe dat er voor jullie team uit zou zien? Of denk je ‘Oh Marieke, maar wij hadden ook een ijsje moeten eten‘.
Stuur me een berichtje Dan spreken we af om samen te ontdekken!
